Meðganga og fæðingarsaga Þórdísar Ólafar

Fyrsti dagur seinustu blæðinga: Var 11. apríl ´09 .

Fyrsta skipti jákvætt á prófi: Var 10. maí ´09.

Fyrst til að vita af kúlubúanum var Hildur Lilja vinkona.

Fyrstu einkenni: Komu í 6. viku, aum brjóst og ógleði.

Fyrsta skipti í sónar: 11. júní, fimmtudagur.

Fyrsta gjöfin: var lítið verndarengilshandklæði frá Carinu vinkonu Maríu.

Hnakkaþykktarmælingin: Var gerð 2. júlí ´09, þá komin 11 vikur og 4 daga

20 vikna sónar: Var gerður 28. ágúst. Settur dagur er 18. janúar 2010 og við eigum von á lítilli prinsessu

Önnur mæðraskoðun: Var gerð 5. október og allt gengur svaka vel. Legbotn mældist 25 cm sem er flott, blóðþrýstingurinn góður og ég bara búin að þyngjast um 5 kíló sem er glæsilegt:)

Þriðja mæðraskoðun: Var gerð 2. nóvember og allt fullkomið eins og venjulega. Legbotninn mældist 29 cm sem er nákvæmlega eftir kúrfunni, blóðþrýstingurinn var 100/60 og ég er búin að þyngjast um 6 kíló. Það gengur allt eins og í sögu ${#emotions_dlg.wink}$

Fjórða mæðraskoðun: Var gerð 17. desember og eins og venjulega er allt fullkomið. Legbotninn mældist 35 cm sem er enn nákvæmlega samkvæmt kúrfu, blóðþrýstingurinn í 110/65 og ég búin að þyngjast um 10 kíló sem er kannski soldið mikið en partur af því er smá bjúgur sem ég er farin að safna. Lillan okkar er búin að skorða sig og allt er barasta tilbúið fyrir stóra daginn sem vonandi er ekki meira en 4 vikur í

Fimmta mæðraskoðun: Var gerð 30. desember og að sjálfsögðu var allt fullkomið. Legbotninn var reyndar enn 35 cm, en líklega vegna þess að lillan hefur eitthvað verið að sperra sig í fjórðu skoðun. Blóðþrýstingurinn var í 110/70 sem er bara fínt. Lillan er vel skorðuð og bara reddí til að kíkja í heiminn þegar henni þóknast ${#emotions_dlg.wink}$ Ég er reyndar farin að finna sífellt fyrir meiri og meiri bjúg þrátt fyrir að reyna að passa matarræðið og drekka birkisafa. Þetta fer nú samt allt að koma þannig að ég er bara sallaróleg og vona að lilla láti ekki bíða alltof lengi eftir sér ${#emotions_dlg.smile}$

Sjötta mæðraskoðun: Var gerð 13. janúar og allt eins og það á að vera, rétt eins og alltaf. Legbotninn var kominn í 37 cm sem fylgir kúrfunni alveg fullkomlega. Blóðrýstingurinn fínn eins og alltaf. Í raun bara allt tilbúið fyrir lilluna að fara að mæta á svæðið ${#emotions_dlg.smile}$

Ég vaknaði um 3 leitið aðfaranótt sunnudagsins 17. janúar við fyrstu verkina, reyndar hafði ég misst slímtappann á laugardagsmorgninum en bjóst ekki endilega við að fara strax af stað. Ég reyndi í stutta stund að sofna aftur en ákvað síðan að það myndi ekki ganga við þessa verki og fór þess vegna fram og fór að taka tímann milli hríða. Til að byrja með voru allt frá 7 og uppí 10 mínútur á milli og hver hríð í um 45-60 sek. Þegar klukkan síðan fór að nálgast 7 þá hringdi ég uppá fæðingardeildina á landsspítalanum þar sem ég hafði hugsað mér að eiga til að hafa möguleika á mænudeyfingu ef mér finndist ég þurfa hana. Ég hins vegar fékk þau svör að allt væri fullt á fæðingarganginum en ég væri velkomin í hreiðrið í skoðun. Eftir þetta vakti ég Halla sem hálf brá þegar ég sagðist hafa verið vakandi í 4 tíma með hríðir. Síðan var hringt í Maríu frænku sem fékk að vera viðstödd fæðinguna og hún látin vita að allt væri komið í gang og lillan væri bara á leiðinni.

Við mættum uppí hreiður um 7:30 og byrjuðum á því að fara inní skoðunarherbergi þar sem við fengum að vita að útvíkkunin væri í kringum 3 og að við mættum koma okkur fyrir inná fæðingarherbergi. Við vorum síðan leidd inná sama herbergi og Ingimar okkar fæddist í og stuttu síðar mætti María frænka bjargvættur með myndavélina okkar sem hafði gleymst í Kleifakór þar sem við höfðum verið í mat kvöldið áður. Heppilegt einmitt að það var löngu ákveðið að Ingimar myndi gista hjá ömmu sinni og afa þessa nótt, þannig að við þurftum ekki að hafa neinar áhyggjur af honumJ

Rétt eftir 8 mættu til okkar ljósmóðirin Guðlaug og ljósmæðraneminn Hlín sem ætluðu að sjá um okkur. Þær eru báðar alveg yndislegar og við vorum svakalega ánægð með að hafa verið með svona frábærar ljósmæður.

Frá kl 8 til sirka 10 var nú lítið um mjög slæma verki og þess vegna fórum við inná kaffistofu og fengum okkur morgunmat í rólegheitum. Eftir kl 10 fóru hins vegar verkirnir að versna nokkuð hratt og vel þar til ég ákvað að fá að prufa glaðloftið. Ég hafði ekki áhuga á nálastungum eða baði þar sem það hafði ekkert hjálpað mér í gegnum hríðirnar með Ingimar, en ég hins vegar reyndi aldrei glaðloftið þegar ég átti hann. Glaðloftið svona líka svínvirkaði, ekki endilega sem glaðloft þar sem ég var með það mjög lágt stillt, heldur hjálpaði það svo mikið til við öndunina.

Í kringum 11:30 þá var ég löggst uppí rúm og ligg á hliðinni, í einni hríðinni finn ég svo eins og högg koma innan frá og vissi að belgurinn hafði sprungið. Ég bað um að fá að leggjast á bakið og í næstu hríð sýndi það sig svo sannarlega að vatnið var að fara. Stuttu þar á eftir fór ég að fá rembingstilfinningu og þá ákvað Guðlaug að kanna stöðu mála og hvort ég mætti ekki bara byrja að rembast. Neinei.....mín bara með 6 í útvíkkun og var sko skipað á hliðina og mátti bara halda aftur af rembingnum með allri orkunni sem var nú orðin lítil fyrir. Það leið víst ekki langur tími þó mér finndist það heil eilífð þangað til Guðlaug skoðaði mig aftur og sagði að útvíkkun væri ekki nema 8 og það væri ekki enn tímabært að fara að rembast. Við þær fréttir fór ég nú bara nánast að gráta því að verkirnir voru farnir að vera nánst óbærilegir og það var orðið erfiðara og erfiðara að anda sig í gegnum hríðirnar.

Loksins um kl. 12:30 þá kom þessi svakalegi rembingur að það var ekki séns að ég næði að halda aftur af honum. Þá loksins fékk ég að vita að þetta væri allt að gerast og nú mætti ég rembast. Eftir svona 3 rembinga tilkynnti Guðlaug mér að það sæist í mikið og þykkt hár, það gaf mér einhverja auka orku því mig langaði svo að sjá hana. Það tók nokkra rembinga að koma höfðinu út en hún kom síðan öll í næsta þar á eftir. Stórglæsileg lítil stúlka með fullt af rauðu hári fæddist kl. 12:45 sunnudaginn 17. janúar. Hún mældist 50cm og 3325gr eða 13 merkur. Ég fékk hana strax í fangið sem að var yndisleg tilfinning. Ingimar var tekinn frá okkur strax eftir fæðingu af því hann var svo þreyttur og blár, svo þetta var alveg nýtt fyrir okkur að fá barnið strax til okkar og að Halli fékk að klippa á naflastrenginn.

Við vorum síðan ekkert að slóra á landsspítalanum og vorum komin heim um 20:00 þennan sama dag, orðin stoltir tveggja barna foreldrar J