Meðganga og fæðingarsaga Ingimars Arnar
Fyrsti dagur seinustu blæðinga: Var 7. janúar ´07 .
Fyrsta skipti jákvætt á prófi: Var 4. febrúar ´07.
Fyrst til að vita af kúlubúanum var María uppáhaldsfrænka á 5.viku.
Fyrstu einkenni: Komu í 6. viku, aum brjóst og ógleði.
Fyrsta skipti í sónar: 1. mars, fimmtudagur.
Fyrsta gjöfin: Var frá Maríu uppáhaldsfrænku, 2 falleg sokkapör.
Hnakkaþykktarmælingin: Var gerð 30. mars ´07
Fyrsta mæðraskoðunin: Var 2. apríl ´07
Mamma heyrði fyrsta skipti hjartslátt í annarri mæðraskoðun: 24. apríl ´07
Mamma fann fyrstu hreyfinguna: 21. maí þá komin 19 vikur, krílið lét vita af sér með nokkrum potum. Síðan þá hefur kúlubúinn verið duglegur að láta vita af sér.
Við fórum í 20 vikna sónarinn 1.júní þar sem allt leit frábærlega út og dagsetningin 15. október var staðfest.
Fyrsta hreyfingin fannst utanfrá: 9. júní, það var Pabbi sem fann hana.
Fyrsta hreyfingin sást utanfrá: 17. júní, það var mamma sem sá hana.
3.ja heimsókn til ljósmóður: Var 26. júní. Allt fullkomið eins og venjulega:)
4.ða heimsókn til ljósmóður: Var 24. júlí og eins og alltaf var allt fullkomið
Mamma fann fyrsta skipti hiksta: 13. ágúst, þá komin 31 viku
5.ta heimsókn til ljósmóður: Var 23.ágúst það kom allt fínt útúr mælingum, legbotninn orðinn 33cm en mamma orðin ansi þreytt og farin að finna ýmsa kvilla
6.ta heimsókn til ljósmóður: Var 4. september, þá komin 34 vikur og 1 dag. Blóðþrýstingurinn aðeins of hár, komin með bjúg og grindagliðnun og þess vegna fer ég ekki aftur í vinnu. Baby stækkar eðlilega og hjartslátturinn var fullkominn eins og venjulega:)
7.da heimsókn til ljósmóður: Var 12. september, þá komin 35 vikur og 2 daga. Blóðþrýstingurinn var aftur kominn í eðlilegt horf, bjúgurinn var minni en gliðnunin enn að versna. Það mældist prótein í þvagi. Hjartslátturinn á bilinu 150-160 og legbotninn orðinn 35,5cm sem er barasta mjög gott:)
8.da heimsókn til ljósmóður: Var 19. september, þá komin 36 vikur og 2 daga. Blóðþrýstingurinn 110/70, ekkert mældist í þvagi en bjúgurinn snéri aftur og af fullum krafti. 3 kíló höfðu bæst á síðan í síðustu heimsókn og greinilegt að vökvasöfnunin er mikil. Hjartslátturinn var góður eins og alltaf og legbotninn orðinn 36 cm, kúlan aðeins sigin sem gerir grindarverkina ekki skárri. Þetta fer allt að koma.
Ég vaknaði kl. 05:30 á miðvikudagsmorgni (17. okt) við það sem ég vissi strax að var hríðarverkur. Ég vildi nú samt ekkert vera að stressa mig neitt þannig ég bara andaði nokkrum sinnum rólega og fór síðan á klósettið og aftur upp í rúm. Ég lá þar í svona hálftíma og fann að ég var með samdrætti með verkjum á um það bil 5-10 mínútna millibili. Ég hafði náttúrulega lesið allt sem ég gat fundið í sambandi við fæðingar þar sem þetta var fyrsta barn og var viss um að ég væri sko ekkert á leiðinni uppá deild fyrr en fyrsta lagi eftir hádegi. Ég fór þess vegna varlega framúr til að vekja ekki Halla og fór og fékk mér að borða. Ég var rétt að klára síðasta bitann þegar ég fékk góðan verk og fann að ég þurfti að standa upp, nema hvað, þegar ég stóð upp þá kom smá gusa með. Þá stóð mér ekki alveg á sama og vakti mömmu sem var svaka spennt og dreif sig á fætur. Eftir það þá fór ég og vakti Halla sem var enn spenntari og eiginlega pínu utan við sig:) Sem betur fer hafði ég vakið fólkið því að þegar klukkan var orðin 07:00 voru samdrættirnir farnir að vera með 3-4 mínútna millibili og góðir verkir með. Við hringdum því uppá hreiður og þær sögðu okkur að drífa okkur bara uppeftir í rit til að sjá hver staðan væri. Bílferðin uppeftir var dálítið erfið því mig langaði sko ekkert að sitja í hríðunum, en þetta var nú svo sem ekkert löng ferð, við sluppum líka við morgunumferðina. Þegar við komum uppá hreiður ákváðum við að það væri kannski sniðugt að ganga upp stigan til að ýta undir prósessið, mér fannst það sko ekki sniðugt eftir að hafa þurft að stoppa þrisvar til að anda mig í gegnum hríðir. Þegar ég síðan settist niður í ritið þá hægði pínu á og hríðirnar fóru að vera með 5-6 mínútna millibili en verkirnir fóru samt harðnandi. Ljósan sem tók á móti okkur var alveg hreint yndisleg, hún kom okkur fyrir inní fæðingarherbergi og útskýrði fyrir okkur að því miður yrði hún nú ekki viðstödd heldur myndi önnur ljósa mæta á svæðið. Ég var svakalega ánægð þegar ég komst að því að hún var sko enn yndislegri. Hún heitir Halla og kom og bauð okkur góðan daginn og spjallaði við okkur smá stund, spurði alls kyns spurninga, mældi útvíkkun sem var í 4 og bauð mér síðan að fara í baðið. Ég var voða ánægð með að mega fara strax af því ég hafði lesið að oft væri konum ekki hleypt ofaní fyrr en útvíkkun væri meiri til að draga ekki úr hríðunum. Eftir að hafa verið ofan í baðinu í eins og 40 mín þá þurfti að ég fara á klósettið. Þar inni kastaði ég upp vegna verkja og Halli greyið var sko ekki að höndla það þannig mamma sem var búin að fá sér morgunmat hjálpaði mér aftur ofan í baðið. Ég entist reyndar ekki þar lengi heldur fannst mér ég bara verða að fara uppúr. Þá kom Halla og bauð mér að fá nálastungur eða glaðloft, ég þáði nálastungurnar en var hálfhrædd við glaðloftið af því það veldur oft ógleði ég hafði ekki orku í að kasta meira upp enda ekkert búin að borða frá því um morguninn. Eftir að hafa fengið nálastungurnar fór ég aðeins aftur í baðið en fljótt upp aftur af því hríðarnar voru orðnar svo slæmar og ég gat engan veginn fundið mér góða stellingu. Hún Halla bað mig þá að leggjast í rúmið svo hún gæti mælt útvíkkun og setti á mig rit til að fylgjast með hríðunum og hjartslætti barnsins. Það var því miður eitthvað ekki í lagi ritið sem átti að nema hríðirnar þannig hún varð bara að fylgjast með mér og sirka. Útvíkkun var þá komin í 7 en Halla fann líka að barnið var ekki gengið almennilega niður heldur sat það fast í grindinni og ég þurfti þess vegna að standa upp og rugga mér því ég gat með engu móti gengið um. Mamma hélt undir aðra hendina og Halli undir hina til að styðja mig og síðan var mér sífellt boðinn eplasafi til að fá smá orku. Þetta stóð í u.þ.b klukkutíma og þegar klukkan var orðin svona 13.30 þá var ég látin leggjast aftur til að athuga stöðuna. Barnið hafði þá gengið eitthvað niður og Halla ákvað að sprengja belginn þar sem útvíkkun var orðin 9 og hríðirnar farnar að koma mjög hratt og óreglulega, oft 2-3 í röð án hvíldar. Eftir að belgurinn var sprengdur gekk allt mjög hratt og ég fékk rembingsþörf um 14:00. Það gekk eitthvað hálf erfiðlega hjá mér til að byrja með af því ég var að beita mér svo vitlaust við að rembast en þegar Halla sýndi mér hvernig ætti að gera þetta (sama hversu mikið ég sagðist ekki geta það) þá fór þetta loks að ganga og litli prinsinn okkar kom í heiminn 14:28 í einum rembing. Það sem var verra er að súrefnistmettunin hjá honum hafði fallið seinustu mínúturnar þannig ég fékk hann ekki strax í fangið. Halla hafði kallað á barnalækni og aðra ljósmóður sem fóru með hann á skiptiborðið í herberginu til að skoða hann. Hann var ekki alveg á því að gráta strax litli guttinn heldur kom svona svolítið kjökur bara. Hún Halla var nú samt svo frábær að útskýra allt fyrir mér þannig ég var barasta svakalega róleg á meðan þessu öllu stóð. Ég fékk hann síðan í fangið eftir smá tíma til að sjá hann og aðeins halda á honum en síðan var hann setur í hitakassa og farið með hann inná vöku. Við Halli létum alla vita via sms og færðum okkur síðan yfir í fjölskylduherbergi. Við fengum litla snáðann okkar ekki til okkar fyrr en 2-3 tímum eftir fæðinguna en gátum samt rölt yfir á vöku og kíkt á hann í smá stund áður en við lögðum okkur aðeins eftir erfiðan en frábæran dag. Í allt tók þetta ferli 7 og hálfan tíma og ég var svo heppin að hafa Höllu ljósu hjá mér allan tíman en síðan mætti ljósan sem hafði tekið á móti okkur um morgunin á aðra næturvakt þannig hún var með okkur aftur yfir nóttina. Við flýttum okkur síðan bara heim daginn eftir um 14:00 til að taka á móti gestum sem vildu ólmir fá að sjá litla gullið.